Weterynarz-redaktor, germanista-kostiumolog, filozof-konstruktor scenografii? Wiele osób pracuje w zawodach zupełnie innych niż te, których wyuczyli się w trakcie studiów. Niestety, wybór kierunku akademickiego może okazać się totalną pomyłką.

Jeszcze trzydzieści lat temu młodzi ludzie wybierając studia wiedzieli, gdzie będą potem pracować. Kończąc naukę dostawali z urzędu kilka ofert pracy związanych z ich wykształceniem. Jeśli ktoś studiował budownictwo, dostawał przydział do przedsiębiorstwa budowalnego. Jeśli polonistykę - do wydawnictwa lub agencji prasowej. W ten sposób każdy pracował w "wyuczonym zawodzie". A dzisiaj?

- Co to w ogóle znaczy pracować albo nie pracować w uzyskanym zawodzie? - pyta Andrzej, absolwent polityki społecznej na UW, pracownik firmy Invent zajmującej się pozyskiwaniem funduszy unijnych. Jego studia, jak twierdzi, były drugim "ogólniakiem": prawo (gospodarcze, cywilne, rodzinne, administracyjne), ekonomia, socjologia. Musiał uczyć się o rynku pracy, o metodologii badań, miał zajęcia z filozofii, z etyki. Do tego przedmioty dotyczące patologii społecznych, elementy zarządzania, teorię polityki, statystykę, historię Pracę magisterską pisał na temat hospicjów dziecięcych. - Liznąłem wszystkiego, ale nie uzyskałem gruntownej wiedzy z żadnej z powyższych dziedzin. Jaki mam zawód po tego rodzaju studiach? - pyta dalej.

Podobnie sprawa wygląda z wieloma innymi kierunkami. Stosunki międzynarodowe, europeistyka, kulturoznawstwo albo zarządzanie są tak samo ogólne. Wymagają zaliczenia podstaw prawa, historii czy psychologii, ale swoich studentów nie czynią ani prawnikami, ani psychologami. - Studia humanistyczne nie przygotowują do żadnej konkretnej pracy - uważa Andrzej. Jego zdaniem, trudno się temu jednak dziwić. Dzisiejsze stanowiska wymagają wysokiej specjalizacji i uczelnie zwyczajnie nie są w stanie jej zapewnić. Dają ogólne podstawy. Wyższa specjalizacja natomiast leży w rękach samego studenta, często odbywa się już w pracy. - Ale jest też tak, że uczelnie nie dostosowują swoich kierunków do potrzeb rynku - stwierdza dalej. Wielu absolwentów jego kierunku robi w tej chwili coś związanego z funduszami unijnymi. Być może świadczy to o tym, że po swoich studiach mają do tego pewne predyspozycje. Warto było by więc, jak sądzi Andrzej, by uczelnie interesowały się tym, gdzie znajdują zatrudnienie ich studenci i ukierunkowały programy kształcenia tak, aby odpowiadały realnemu zapotrzebowaniu.

Teoretyczna wiedza to jednak nie wszystko. - Wykształcenie jest pewnym wyznacznikiem, ale nigdy nie jest warunkiem koniecznym do zdobycia danej pracy - mówi Anna, absolwentka ekonomii w Wyższej Szkole Ubezpieczeń i Bankowości w Warszawie, szefowa działu czasopism naukowych w jednym z wydawnictw. Przez dziesięć lat pełniła funkcję redaktora naczelnego różnych magazynów. Zawsze, gdy do swoich zespołów zatrudniała nowych pracowników, liczyło się dla niej przede wszystkim ich zaangażowanie i charakter. Kandydaci swoją pracą musieli udowodnić, że potrafią spełnić oczekiwania jej i wydawnictwa - Oczywiście, że kierunkowe wykształcenie jest ważne - kontynuuje. - Jednak w zawodzie dziennikarza czy redaktora o wiele bardziej liczy się otwarty umysł, umiejętność kojarzenia faktów, bystrość i odpowiedzialność za słowo pisane, skrupulatność i rzetelność. Są to cechy charakteru, a nie umiejętności wyniesione z uczelni.

Oprócz charakteru, zasadnicze znaczenie mają również praktyczne umiejętności. - Bez sensu jest koncentrować się na uczelni, gdy w normalnej pracy można zdobywać doświadczenie zawodowe - mówi Andrzej. W jego firmie pracuje dziewczyna, która jest na IV roku tego samego kierunku, jaki on kończył. - Niech zalicza przedmioty i obroni się w terminie. Ale z pełną odpowiedzialnością radzę jej, żeby studia sobie "odpuściła". Więcej nauczy się w praktyce - dodaje.

Tags: studia  edukacja  nauka  praca  kariera  staż  UW  uniwersytet  uczelnie